Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014 οι μαθητές της Ε΄και της ΣΤ΄ τάξης είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε την Εθνική Πινακοθήκη στο Ναύπλιο.
Ήταν μια μοναδική εμπειρία γιατί μας δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσουμε τα έργα των πιο σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων που έκαναν "θαλασσογραφίες".
Μας ξενάγησε η υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων της Πινακοθήκης κ. Μάγδα Μάρα. Μας μίλησε για τον "πατέρα" της ελληνικής θαλασσογραφίας στην Ελλάδα, τον Κων/νο Βολανάκη και για τα έργα του.
Στη συνέχεια είδαμε έργα άλλων μεταγενέστερων καλλιτεχνών, όπως των: Βασ. Χατζή, Ιωάν. Αλταμούρα, Κων/νου Παρθένη, Μιχ. Οικονόμου, Νικ. Λύτρα, Παν. Τέτση, Νικ. Χατζηκυριάκου-Γκίκα και Αγήνορα Αστεριάδη.
Στο τέλος πήραμε χαρτί και χρώματα και φτιάξαμε τις δικές μας "θαλασσογραφίες".
Βέβαια μιας και η ημέρα ήταν ηλιόλουστη, βρήκαμε και το χρόνο να παίξουμε και να κάνουμε μια βόλτα στην παλιά πόλη του Ναυπλίου.
                                                                                                     Περάσαμε υπέροχα!

                                     Οι μαθητές της Ε΄τάξης, παρακολουθούν με ενδιαφέρον.

 Κων/νος Βολανάκης (1837-1907)

Το ψαράδικο






Ιωάννης Αλταμούρας (1852-1878)

Το λιμάνι της Κοπεγχάγης, 1874

Νίκ. Χατζηκυριάκος-Γκίκας (1906-1994)

Το νερό

Η Στ` τάξη στην Έκθεση θαλασσογραφίας

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ 2ο  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ

 Μαθητές της  Ε΄τάξης πήραν μέρος στον δεύτερο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό για τον Έλεγχο του Καπνίσματος που διοργάνωσε το Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ), στο πλαίσιο των προγραμμάτων HERT II ΚΑΙ  "μαθαίνω την αλήθεια, λέω όχι στο τσιγάρο" (ΕΣΠΑ).







    Συμμετείχαν οι μαθητές: Γιάννης Αμπού Ελ Χάιρ,  Μαρία Βλαχοσπύρου, Χρύσπα Θάνου,  Δήμητρα Καρδαρά,  Νίκη Μποζιονέλου και Αναστασία Σταμάτη.
                                                                                     









 Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία!

                                                              

Τα αγαπημένα μας παιχνίδια from gtamp

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Άργους πραγματοποιεί την Κυριακή το πρωί 9/11/2014 εθελοντική αιμοδοσία στον χώρο του σχολείου. 
Το παράδειγμα των γονέων είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά μας. Όποιος μπορεί, ας το δώσει!

Κάποτε στη ζούγκλα...

Kάποτε, πριν πολύ πολύ καιρό, το βασίλειο της ζούγκλας χωρίστηκε σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος ήταν η Λιονταρούπολη, στην οποία ζούσαν… ποιοι άλλοι τα λιοντάρια. Το δεύτερο μέρος ήταν η Παρδούπολη. Εκεί ζούσαν οι όμορφες καμηλοπαρδάλεις. Και φυσικά, ας μη ξεχάσουμε, το τρίτο μέρος στο οποίο ζούσαν οι επιβλητικές ζέβρες. Να υποθέσω ότι καταλάβατε ποιο ήταν το όνομά του, Ζεβρούπολη. Σ’ αυτό το βασίλειο όλα κυλούσαν μια χαρά. Μια μέρα όμως, όλα άλλαξαν. Μια ομάδα προσφύγων έφτασε εκεί. Δεν ήταν λιοντάρια ούτε καμηλοπαρδάλεις και η όψη τους δεν θύμιζε ζέβρα. Ήταν ελέφαντες. Οι κάτοικοι του βασιλείου φοβήθηκαν όταν τους είδαν έτσι ογκώδεις. Οι ελέφαντες προσπάθησαν να τους μιλήσουν μα εκείνοι έκαναν πως δεν άκουγαν και έτρεξαν να κρυφτούν. Οι καημένοι οι ελέφαντες! Ό,τι και να έκαναν κανένας δεν τους έδινε σημασία! Ένιωθαν άβολα, γιατί κανείς δεν τους συμπαθούσε. Ο αρχηγός τους προσπαθούσε να τους παρηγορήσει. Αν και ήταν γενναίος στεναχωριόταν κι αυτός κατά βάθος.
Τις επόμενες μέρες όλα χειροτέρεψαν. Καθώς οι ελέφαντες περπατούσαν στην πλατεία της Παρδούπολης, αφού εκεί είχαν εγκατασταθεί, αντιμετώπιζαν μια ακατανόητη συμπεριφορά. Όσοι τους συναντούσαν τους τραγουδούσαν ένα γελοίο τραγούδι, που δεν ήταν καν αστείο:

«Χοντρούλι, χοντρούλι 
με το γκρι σου το προγούλι
έχεις στρογγυλά αυτιά
και μια μύτη σαν ουρά!»
Τα ελεφαντάκια δεν ήθελαν να πηγαίνουν στο σχολείο, γιατί τα καμηλοπαρδαλάκια τα κορόιδευαν. Κάθε μέρα γυρνούσαν απ’ το σχολείο κλαίγοντας. Οι μαμάδες τους τα συμβούλευαν να αδιαφορούν και τους έλεγαν ότι θα έρθει μια μέρα που όλοι θα τα αγαπήσουν. Ώσπου μια μέρα, ενώ περπατούσαν για να πάνε στο σχολείο, είδαν κάτι φοβερό. Είχε έρθει ένας κυνηγός καμηλοπαρδάλεων και είχε πιάσει μερικούς συμμαθητές τους. Τους είχε βάλει μέσα σε μεγάλα κλουβιά πάνω στο φορτηγό του. Τότε τα ελεφαντάκια αποφάσισαν πως πρέπει γρήγορα να δράσουν. Έβαλαν όλα μια δυνατή φωνή και ο κυνηγός τρόμαξε και το `βαλε στα πόδια. Έπειτα ελευθέρωσαν όλα τα εγκλωβισμένα καμηλοπαρδαλάκια κι αυτά με τη σειρά τους ζητωκραύγαζαν και ευχαριστούσαν τους γενναίους συμμαθητές τους. Από εκείνη την ημέρα όλοι συμπεριφέρονταν ισότιμα στους ελέφαντες, τους σέβονταν και δεν τους ξανακορόιδεψαν.Έγιναν φίλοι μεταξύ τους και ο ένας αγαπούσε και σεβόταν τον άλλον. Οι ελέφαντες χαίρονταν, που επιτέλους, μετά από όλο αυτό τον καιρό που είχε περάσει, είχαν βρει φίλους και είχαν ενσωματωθεί στην κοινωνία της Παρδούπολης. 

Έτσι έζησαν ευτυχισμένοι … μέχρι τις μέρες μας!

       Παναγιώτα Κακ.- Τάξη Στ`

(εμπνευσμένη από τον ρατσισμό και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα)

Σεβασμός στη διαφορετικότητα

Σήμερα περάσαμε μια ξεχωριστή μέρα! Τις πρώτες δυο ώρες αφήσαμε τα προγραμματισμένα μαθήματα και ασχοληθήκαμε με ένα θέμα επίκαιρο: τη διαφορετικότητα και τον ρατσισμό.

Η Μαρίνα Μ., μαθήτρια της Στ`γράφει: 

 Εγώ σήμερα πέρασα πάρα πολύ ωραία!!!!Μου άρεσε πολύ το κείμενο που διαβάσαμε στο σχολείο με την "Αστραδενή'' και μπορώ να πω ότι το κείμενο αυτό, μου κίνησε την περιέργεια να το διαβάσω. Θέλω να μάθω το τέλος του. Αν τελικά την αποδέχτηκαν οι συμμαθητές της και πώς της φέρθηκε η στρίγγλα δασκάλα της. Όσο για το στάδιο, νομίζω ότι ήμασταν η καλύτερη τάξη. Συγχαρητήρια στα αγόρια της τάξης μας που παίξανε μπάσκετ και στα κορίτσια που παίξανε βόλεϊ. Επίσης πιστεύω ότι από την σημερινή ημέρα κέρδισα πολλά πράγματα. Όπως το ότι πρέπει να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως κι αν είναι ανεξάρτητα από το χρώμα του, τη χώρα του και τη γλώσσα του.

Η Παναγιώτα Κακ., μαθήτρια επίσης της Στ` τάξης, σημειώνει: 

Στις 22 Οκτωβρίου, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, πήγαμε στο κλειστό γήπεδο Άργους για να πραγματοποιήσουμε ένα αθλητικό πρόγραμμα. έχοντας ως σκοπό να μάθουμε να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα. Ξεκινήσαμε όλο το σχολείο το πρωί. Όταν φτάσαμε, κάθε τάξη διαδοχικά απ’τη μικρότερη στη μεγαλύτερη, ακολουθώντας τις οδηγίες της γυμνάστριας, έπαιξε κι από ένα ή δύο παιχνίδια. Οι μεγάλοι έδεσαν στα πόδια των μαθητών της Α΄ τάξης από ένα μπαλόνι. Τα μικρά παιδιά έπρεπε να σκάσουν το μπαλόνι του αντιπάλου και να προστατεύσουν το δικό τους. Το παιχνίδι αυτό φάνηκε να τους διασκέδασε. Η Β΄ τάξη σχημάτισε δύο ομάδες. Τα παιδιά κρατιούνταν απ’τα χέρια δημιουργώντας δύο κύκλους και προσπαθούσαν να περάσουν ένα στεφάνι στον διπλανό τους, χωρίς να αφήσουν τα χέρια. Ύστερα, με τις ίδιες ομάδες, έτρεχαν, έμπαιναν σε ένα στεφάνι, που βρισκόταν στην άλλη πλευρά του γηπέδου, περνούσαν από μέσα του και προσπαθούσαν να τρέξουν γρηγορότερα και να κερδίσουν τον αντίπαλο. Τα παιδιά της Γ`, κάνοντας κι αυτά δύο ομάδες, έτρεχαν κρατώντας μία μπάλα του μπάσκετ, την άφηναν μέσα σε ένα στεφάνι και ταχύτατα γυρνούσαν πίσω. Αμέσως μετά έπαιξαν σκυταλοδρομίες. Έπαιρναν τη σκυτάλη, έτρεχαν μέχρι το απέναντι στεφάνι, έκαναν τον γύρο του και παρέδιδαν τη σκυτάλη στον επόμενο. Η Δ΄ τάξη έφτιαξε επίσης δύο ομάδες. Τα παιδιά έτρεχαν, και μόλις έφταναν σε ένα στεφάνι, έβγαζαν ή έβαζαν τη δεύτερη μπλούζα, που είχαν φορέσει πριν την έναρξη του παιχνιδιού, και γυρνούσαν πάλι πίσω. Οι δύο μεγάλες τάξεις του σχολείου, η Ε΄ και η Στ`, έπαιξαν βόλεϊ και μπάσκετ. Τα κορίτσια, που επέλεξαν βόλεϊ, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, η Ε΄ απ’ τη μια μεριά και η Στ΄ από την άλλη. Εγώ, που δεν συμμετείχα, μετρούσα το σκορ με τη βοήθεια της κυρίας Χαράς. Τα αγόρια, που επέλεξαν το μπάσκετ, μοιράστηκαν κι αυτά στα δύο. Αφού τελειώσαμε, επιστρέψαμε στο σχολείο.

Η συνάντηση αυτή με τον αθλητισμό μας έκανε να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα. Κάποιο παιδί που είναι διαφορετικό δεν σημαίνει ότι είναι κατώτερο από τους άλλους. Δεν πρέπει να του συμπεριφερόμαστε άσχημα γιατί, αν βρεθούμε στη θέση του εμείς, δε θα νιώσουμε ωραία, το ίδιο κι εκείνο. Επομένως, πρέπει να συμπεριφερόμαστε ισότιμα σε όλους ανεξάρτητα με τα χαρακτηριστικά τους, τη θρησκεία τους και τη γλώσσα τους.

Αφιέρωμα στην ημέρα περιβάλλοντος

Κάρλα, ο πολιτισμός του νερού from Hara Nika