Συνέντευξη από το Διευθυντή του σχολείου μας

1. Τι προσπάθειες καταβάλλονται για τη βελτίωση του σχολικού χώρου; Υπάρχει ανάγκη ανέγερσης νέου διδακτηρίου. Από την πλευρά του δήμου υπάρχει σχετική υπόσχεση κι εμείς από την πλευρά του σχολείου δώσαμε τα απαραίτητα στοιχεία, για την έναρξη των διαδικασιών, οι οποίες απαιτούν χρόνο.

2. Τι έχετε να πείτε για τα παιδιά του σχολείου μας που αργούν σταθερά; Παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις, ...

Η Άνοιξη- Ένα όμορφο παραμύθι από τους μαθητές της Α` τάξης

     Κάτι συμβαίνει στην πολιτεία του χρόνου. Τα χελιδόνια, που μόλις επέστρεψαν, τρέχουν να προλάβουν να φτιάξουν τις φωλιές τους. Ο ήλιος λάμπει και οι άνθρωποι είναι έξω και περιμένουν. Ποιον;  Μα την Άνοιξη βέβαια που καταφτάνει πάνω στην άμαξά της, στολισμένη με όλων των λογιών τα λουλούδια, πραγματική πριγκίπισσα.  Όμορφη, ζεστή, λαμπερή. Η παρουσία της φωτίζει την πολιτεία και όλοι είναι χαρούμενοι. Μαζί της είναι και τα τρία της παιδιά  ο Μάρτιος, ο Απρίλιος και ο Μάιος.
  Ο Μάρτιος σοβαρός και αμίλητος παρελάζει μαζί με τα παιδιά που φορούν στο χεράκι τους βραχιόλι από άσπρη και κόκκινη κλωστή για να μην τα κάψει ο ήλιος. Δεν ξέρουν τι τρελούτσικος μήνας είναι ο Μάρτης, που με τα καμώματά του μια ζέστη μια κρύο τρελαίνει και τους ανθρώπους. «Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης» λένε οι μεγαλύτεροι.
  Πίσω του ακολουθεί ο Απρίλης. Είναι λίγο ψευταράκος αλλά δεν είναι καθόλου ψέμα ότι φέρνει το Πάσχα, μια μεγάλη γιορτή. Φρεσκοβαμμένες αυλές, κόκκινα αυγά, λαμπάδες, τσουρέκια, ψητά αρνιά. Μμμ! Μυρωδιές! Οι πασχαλιές μοσχοβολούν, τα πουλάκια κελαηδούν ασταμάτητα, οι χελωνίτσες και τα σκαντζοχοιράκια ξυπνούν και αρχίζουν τα παιχνίδια.
  Τελευταίος ακολουθεί ο Μάης, ένα όμορφο αγόρι με στεφάνι στα μαλλιά. Είναι ο απόλυτος άρχοντας των λουλουδιών αφού όπου και να κοιτάξεις θα δεις λουλούδια. Λουλούδια πολλά, κόκκινα, κίτρινα, άσπρα, πορτοκαλί, μοβ. Η γη φοράει τα καλά της. Ο Μάης παίζει μαζί με τα παιδιά μέχρι αργά το βράδυ και τους ψιθυρίζει ένα μυστικό: «Σε λίγο κλείνουν τα σχολεία…Έρχεται το καλοκαίρι…»

Επιτέλους ήρθε η άνοιξη!

 Στις 20 Μαρτίου άρχισε και  επίσημα η άνοιξη, πιο γρήγορα φέτος σε σχέση με άλλα χρόνια!  Οι αστρονόμοι ορίζουν ως αρχή της άνοιξης την εαρινή ισημερία, που συμβαίνει περίπου στις 21 Μαρτίου κάθε χρόνο. Είναι η στιγμή που ο ήλιος λάμπει ακριβώς πάνω από τον ισημερινό της γης και τότε η ημέρα είναι ίση με τη νύχτα!
Ύστερα από το βαρύ  χειμώνα που περάσαμε, ο ερχομός της άνοιξης είναι μια ανακούφιση για όλους μας. Οι μέρες είναι ηλιόλουστες, κάνει ζέστη , τα λουλούδια άνθισαν και ο αέρας είναι καθαρός και μυρωδάτος. Η ψυχική μας διάθεση γίνεται όλο και καλύτερη. Είμαστε πιο αισιόδοξοι. Αρχίζουμε τους περιπάτους, τα παιχνίδια και τις ποδηλατάδες στην εξοχή!  Σας ευχόμαστε να περάσετε ευχάριστες, χαρούμενες  ανοιξιάτικες μέρες!
Δανάη Κοσκ.,   Έφη Παν.,   Κων/να Τζ.-  Ε΄τάξη

Φαντάζομαι τον εαυτό μου πολίτη της αρχαίας Αθήνας να παρακολουθεί μια αρχαία παράσταση

Ξύπνησα πρωί πρωί γιατί έπρεπε να ετοιμάσω το κολατσιό μου και να πάω στο θέατρο του Διονύσου.
Όταν έφτασα είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στρατιώτες, δούλοι, μέτοικοι, πλούσιοι και φτωχοί, όλοι!
- Σσς! Αρχίζει, μη μιλάτε, είπε ένας κύριος.
Φαινόταν ότι άρχιζε η τραγωδία. Σήμερα θα διαγωνιζόταν ο Αισχύλος.
Οι  υποκριτές ήταν μόνο άντρες με πλουμιστές στολές και θλιβερές μάσκες, όπου εκφραζόταν έτσι ο πόνος τους.
Έμεινα έκπληκτη, δεν περίμενα να είναι τόσο ωραία. Όλοι χειροκροτούσαν τους υποκριτές, το χορό, τους χορηγούς. Σε λίγο θα έφτανε η ώρα του βραβείου.
Υπήρχε απόλυτη ησυχία, γιατί οι κριτές έπρεπε να αποφασίσουν ποιος είναι ο νικητής. Η αγωνία ήταν μεγάλη.  Τελικά βραβεύτηκε ο Αισχύλος. Του φόρεσαν στο κεφάλι ένα στεφάνι από κισσό, το ιερό φυτό του Διονύσου.
Το ευχαριστήθηκα πολύ. Θα ήθελα να ξαναπάω και του χρόνου στη γιορτή του Διονύσου και να παρακολουθήσω θεατρικούς αγώνες.       
Παολίνα Μέρ.- Τάξη Δ`

 

Φαντάζομαι τον εαυτό μου πολίτη της αρχαίας Αθήνας να παρακολουθεί μια αρχαία παράσταση

Αγαπημένο   μου   ημερολόγιο
      Σήμερα  ξύπνησα  πολύ  πρωί  γιατί έπρεπε να ετοιμάσω το κολατσιό μου, γιατί θα πήγαινα στο θέατρο του Διονύσου, όπου πραγματοποιούνται θεατρικοί αγώνες προς τιμή του θεού Διόνυσου. Οι παραστάσεις θα  κρατούσαν ως το βράδυ.
      Όταν έφτασα υπήρχε ελάχιστος κόσμος, αλλά μετά από λίγο το θέατρο γέμισε. Ήρθαν άρχοντες, περίοικοι, νέοι, παιδιά, ακόμη και δούλοι. Οι επίσημοι, οι ιερείς και οι κριτές κάθονταν στις μπροστινές θέσεις, ενώ οι γυναίκες ψηλά ψηλά στις κερκίδες. Κι από εκεί ακούνε πολύ καλά, αφού το θέατρο είναι έτσι κατασκευασμένο ώστε να ακούγεται ακόμη και μια καρφίτσα που πέφτει.
      Σε  λίγο  η  παράσταση άρχισε. Οι θεατρικοί αγώνες είχαν ξεκινήσει με τραγωδία. Οι θεατές είχαν μείνει άφωνοι από τον τρόπο που έπαιζαν οι υποκριτές, από τα κοστούμια που φορούσαν και από τα σκηνικά. Οι ηθοποιοί φορούσαν ρούχα σκουρόχρωμα και είχαν χειροποίητες μάσκες που έδειχναν τη θλίψη και τον πόνο που ένιωθε ο ήρωας.
      Στο θέατρο επικρατούσε απόλυτη ησυχία, γιατί όλοι είχαν εντυπωσιαστεί. Το ίδιο κι εγώ ένιωθα πολύ  συγκινημένη.
      Παρουσιάστηκαν δυο τραγωδίες στη σειρά και αμέσως μετά ξεκίνησε μια κωμωδία. Οι  υποκριτές φορούσαν τώρα χαρούμενα ρούχα. Ήταν φανταχτερά και ό,τι έλεγαν ήταν αστείο και προκαλούσε το γέλιο στους θεατές. Όλοι γελούσαν και χειροκροτούσαν.
      Οι κριτές αποφάσισαν πως καλύτερο έργο ήταν οι Όρνιθες του Αριστοφάνη. Εγώ ενθουσιάστηκα. Πιστεύω κι εγώ ότι ήταν το καλύτερο.
      Κατά  το  βραδάκι  όλοι φύγαμε μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Σίγουρα  και του  χρόνου  στη γιορτή του Διόνυσου θα ξαναπάω για να παρακολουθήσω πάλι τους θεατρικούς αγώνες.     
Παρασκευή Μαντζ. - Τάξη Δ`

Οι δραματικοί αγώνες

     Οι δραματικοί - θεατρικοί  αγώνες γίνονταν στην Αθήνα  στο θέατρο του Διονύσου κάθε άνοιξη, αφού  τότε οι γεωργοί ήταν ελεύθεροι και  υπήρχαν πολλοί ξένοι στην Αθήνα.
     Την ευθύνη είχε ο επώνυμος άρχοντας που διάλεγε τα έργα, τους ηθοποιούς και τους χορηγούς.
     Οι δέκα κριτές των έργων έγραφαν σε πινακίδα την προτίμησή τους και την έριχναν σε κάλπη από την οποία ανασύρονταν πέντε και απ’ αυτές προέκυπτε το τελικό αποτέλεσμα.
     Ο νικητής ποιητής και χορηγός στεφανωνόταν με στεφάνι κισσού.            
Μάγια  Γκλεζ.Τάξη  Δ`                                                                                                                                           

Πώς γεννήθηκε το θέατρο

 Η λέξη θέατρο προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα θεώμαι = βλέπω, παρακολουθώ. Στο ξεκίνημά του το θέατρο είχε θρησκευτικό χαρακτήρα, αφού συνδέεται με τις θρησκευτικές τελετές προς τιμή κυρίως του θεού Διόνυσου. Οι πιστοί του στις γιορτές μεταμφιέζονταν σε ζώα , φορούσαν στο κεφάλι στεφάνι από κισσό, άλειφαν το πρόσωπό τους με κατακάθι κρασιού, χόρευαν και τραγουδούσαν πίνοντας άφθονο κρασί. Το τραγούδι τους ονομαζόταν διθύραμβος και το τραγουδούσαν ομαδικά.
       Σύμφωνα με την παράδοση το πρώτο βήμα για τη δημιουργία του θεάτρου  έγινε από το Θέσπη, που καταγόταν από το σημερινό Διόνυσο στην Αττική. Σε μια γιορτή που γινόταν προς τιμή του θεού Διόνυσου αυτός είχε λοιπόν την έμπνευση  να φορέσει μία μάσκα και να μπει στη μέση των πιστών που τραγουδούσαν, δηλαδή του χορού. Τότε άρχισε να συζητάει  μαζί τους. Αυτό άρεσε πολύ στους  θεατές. Σιγά σιγά πρόσθεσαν κι άλλους υποκριτές-ηθοποιούς, πρωταγωνιστή, δευταραγωνιστή, μεγάλωσαν το διάλογο κι έτσι δημιουργήθηκε το θέατρο.
Μαρία Κουμ., Γιάννης Βαρ., Ματθαίος Τσ., Έλενα Μαρ.- Τάξη Δ`