ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΕΥΧΕΣ 2021

 

Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας

 Η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει από την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Είναι αφιερωμένη στον Ιησού. Η Μεγάλη Εβδομάδα ονομάζεται και Αγία Εβδομάδα όπου ακολουθείται αυστηρή νηστεία. 

 Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στην άκαρπη συκιά. 

Η Μεγάλη Τρίτη είναι αφιερωμένη στην παραβολή των Δέκα Παρθένων. Την ημέρα αυτή διαβάζεται και το τροπάριο της μοναχής Κασσιανής.

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας που άλειψε τα πόδια του Χριστού με μύρο. 

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι αφιερωμένη στον Μυστικό Δείπνο. 

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι αφιερωμένη στη Σταύρωση. 

Το Μεγάλο Σάββατο είναι αφιερωμένο στην ταφή του Χριστού.

                   Αριάδνη Μυτ.  -   Τάξη Ε`

Τα Χριστούγεννα του μπαρμπα-Πανώφ

Στον παρακάτω σύνδεσμο μια όμορφη χριστουγεννιάτικη ιστορία από τον Λέοντα Τολστόι(διασκευή).

 Τα Χριστούγεννα του μπαρμπα-Πανώφ

Χριστουγεννιάτικος "πόλεμος" στο σχολείο!

 Πλησίαζαν Χριστούγεννα κι ὁ ΣΥΝΝΕΦΟξάδελφός μου μέ κάλε σε γιά λίγες μέρες στό ἐξοχικό του, στήν ψηλή ράχη, πού ᾽ναι ἀκριβῶς κάτω ἀπό τή χιονότρυπα τοῦ φαλακροῦ βουνοῦ. Τέλειο μέρος. Τοπίο μοναδικό, θέα ἀπέραντη, οὐρανός καθαρός. Βέβαια, τό πιό εὐχάριστο γιά μένα ἦταν τό μικρό χωριουδάκι μέ τό μικρούτσικο σχολεῖο. Κάθε πρωί κατέβαινα ὥς κάτω στήν αὐλή κι ἔπαιζα χιονοπόλεμο μέ τά παιδιά στά διαλείμματα. Τήν ὥρα τοῦ μαθήματος σκαρφάλωνα στό περβάζι τῶν παραθυριῶν καί μάθαινα χαρτοκολλητική καί καλλιτεχνικές κατασκευές: ἀστέρια, καμπάνες, φάτνες…

Ὥσπου ἕνα πρωί…

— Φέρε μου πίσω τό χρυσό χαρτόνι! Τσίριξε ἡ Χρυσούλα.

— Δέν σοῦ τό δίνω, γιά μένα τό ἔφερε ὁ δάσκαλος! πείσμωσε ἡ Χριστίνα.

— Κύριε, ὁ Χρῆστος μοῦ ἔσκισε τήν καμπάνα!

— Κύριε, ἡ Κρυσταλλία ἔριξε ὅλη τή χρυσόσκονη!

— Εἶσαι ἀνόητος! Χάλασες τό ψαλίδι.

— Εἶσαι ἄμυαλη! Ξόδεψες τήν κόλλα.

— Ἄααα, κύριε, μοῦ ἔσκισε τό ἀσημί.

— Ἴιιι, πάει τό μπλέ.

Γούρλωσα τά ΣΥΝΝΕΦΟμάτια μου. Μέσα στήν τάξη χαλασμός, φωνές, τσιρίδες,πεταμένα χαρτόνια, πατημένες κόλλες. Σέ μιά γωνιά τρία κορίτσια μαλλιοτραβιόντουσαν γιά μιά κόκκινη καμπάνα, παραπέρα δυό ἀγόρια ξέσκιζαν ἕνα μεγάλο ἀστέρι, στό πίσω θρανίο ἕνα ψηλό κορίτσι κατέβαζε ἀπό τόν τοῖχο ἕνα χρυσαφί φανάρι, πού τό ᾽θελε γιά τό σπίτι. Καί τό χειρότερο, κάποιος χοντρούλης μαθητής ἔριξε στη φωτιά τῆς σόμπας τίς ἀσημένιες χιονονιφάδες.

Κακό μεγάλο στό Σχολεῖο. Χαλασμός!

Ὁ δάσκαλος πήδηξε στή μέση τῆς μάχης καί προσπαθοῦσε νά φέρει τήν εἰρήνη. Τοῦ κάκου. Σκέφτηκε τότε κάτι πολύ ἀποτελεσματικό: χτύπησε δυνατά τό κουδούνι.

Στό ἄκουσμά του ἔγινε ξαφνικά κατάπαυση πυρός. Ἅρπαξαν ὅλοι τίς τσάντες τους καί ρίχτηκαν στό δρόμο. Φωνάζοντας καί ἀπειλώντας χάθηκαν μέσα στούς χιονισμένους δρόμους τοῦ χωριοῦ.

Ὁ δάσκαλος ἔμεινε πίσω σκεφτικός, βουβός καί δακρυσμένος. Γύρισε τό βλέμμα του μέσα στήν ἀδειανή αἴθουσα –κοίταξα κι ἐγώ– παντοῦ σκουπίδια καί συντρίμμια.

Φρίκη!

Ἔφυγα καταλυπημένο γιά τίς κορφές. Ὅλη τή νύχτα δέν ἔκλεισα ΣΥΝΝΕΦΟμά τι. Τήν ἄλλη μέρα πρωί πρωί κατηφόρισα γιά τό σχολεῖο. Μαζεμένα τά παιδιά στήν αὐλή διάβαζαν μια ἐπιγραφή πάνω ἀπό τήν κλειδωμένη πόρτα: ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Σέ λίγο φάνηκε ἀπό μακριά κι ὁ δάσκαλος. Ἄνοιξαν διάδρομο νά περάσει. Ἀνέβηκε ὥς τό 5ο σκαλί καί στράφηκε λυπημένος πρός τά παιδιά. Τόν κοιτοῦσαν ἀμίλητα.

Τά βλέφαρά τους ἀνοιγόκλειναν μέ ἀγωνία καί μερικοί ξεροκατάπιναν.

Ἔβγαλε μέ ἀργές κινήσεις ἀπό τή δεξιά τσέπη τοῦ παλτοῦ του ἕνα ματσάκι ἀπό ξεσχισμένα πολύχρωμα χαρτονάκια. Τά ἔσφιξε καί ἄρχισε νά μιλάει ἀργά, δυνατά, σταθερά, λυπημένα:

«Ἀπό ἐχθές τό μεσημέρι παιδιά, τό σχολεῖο μας είναι κλειστό λόγω πολέμου.

Τοῦ ἐπιτέθηκαν ξαφνικά δυνατοί καί πολλοί ἐχθροί. Κατάφεραν νά μποῦν μέσα καί νά τό λεηλατήσουν. Δυστυχῶς, οἱ φρουροί μας κοιμόντουσαν». Ξερόβηξε.

Κοίταξε μέ νόημα τά παιδιά καί ξανάρχισε:

«Χθές τό μεσημέρι οἱ βόμβες τοῦ θυμοῦ, τά περίστροφα τῆς κακιᾶς γλώσσας, τά ἀκόντια τῆς ζήλιας, τά τάνκς τοῦ ἐγωισμοῦ καί πολλά ἄλλα ἐχθρικά πυρά ἔκαναν ἔφοδο στό ὄμορφο σχολεῖο μας. Καί τώρα πιά δέν μπορεῖ νά λειτουργήσει.

Καί σκεφτεῖτε ὅτι πλησιάζουν τά Χριστούγεννα. Θά μείνει, λοιπόν, ἀστόλιστο και ρημαγμένο. Τό χειρότερο ὅμως εἶναι κάτι ἄλλο».

Ξανακοίταξε μέ συγκίνηση τά παιδιά. Κάποια κατέβασαν τό κεφάλι καί κλωτσοῦσαν τά μικρά πετραδάκια τῆς αὐλῆς.

«Κοιτάξτε στά χέρια μου» –φώναξε ὁ δάσκαλος– «κρατάω κάτι ἀπό τά χθεσινά συντρίμμια. Νά αὐτό τό κόκκινο κομμάτι χαρτί…»

— Εἶναι ἀπό τήν καμπανούλα μου, εἶπε ἡ Χριστίνα.

— Δέν μᾶς χρειάζεται ἡ καμπανούλα γιά νά γιορτάσουμε Χριστούγεννα, συνέχισε ὁ δάσκαλος. ΑΓΑΠΗ μᾶς χρειάζεται. Καί νά, θά κολλήσω ἐδῶ πάνω στην πόρτα τό κόκκινο τῆς ἀγάπης.

Σήκωσε ψηλά τό χρυσαφί χαρτονάκι. «Δίπλα του θά βάλω τό χρυσό τῆς καλωσύνης», εἶπε καί τό κόλλησε δίπλα στό κόκκινο.

Ὕστερα, σάν σέ μακριά πολύχρωμη κορδέλα, κόλλησε δίπλα τό γαλάζιο τῆς εἰρήνης, τό πράσινο τῆς ἐλπίδας, τό ἀσημί τῆς εὐγένειας, τό μώβ τῆς συγγνώμης…

Γιά ὅλα τά χρώματα βρῆκε ἕνα ὄνομα ὁ σοφός δάσκαλος. Κατέβηκε ἕνα σκαλί καί εἶπε: Γιά νά γιορτάσουμε Χριστούγεννα εἰρηνικά, πρέπει νά ἔχουμε ὅλοι την πολύχρωμη αὐτή κορδέλα. Ὅποιος τήν ἀποκτήσει νά ἔρθει αὔριο γιά νά ξαναχτίσουμε τό Σχολεῖο μας.

Προχώρησε ἀνάμεσα ἀπό τά παιδιά καί βγῆκε στό δρόμο. Ἔστριψε δεξιά καί χάθηκε ἀπό τά μάτια τους.

Τότε μέσα ἀπό τόν ἀμίλητο μαθητόκοσμο ἀκούστηκε ζωηρή ἡ φωνή τοῦ Χρήστου.

«Παιδιά, τί λέμε, θά τό ξαναχτίσουμε;».

«Ναί», ἀντήχησε ὁλόκληρο τό χωριό ἀπ᾽ τίς ἀποφασιστικές φωνές τους.

Δέν ἄντεξα, φίλοι μου, τόση συγκίνηση, πέταξα γιά τό βουνό. Ὁ φίλος μου φέτος στό ΣΥΝΝΕΦΟγράμμα του μέ προσκαλεῖ νά πάω πάλι στό Εἰρηνοχώρι, γιατί, λέει, ἑτοιμάζουν τήν καλύτερη χριστουγεννιάτικη γιορτή στό ὄμορφο σχολεῖο μέ τά χρυσά παιδιά.

Τί λέτε, νά πάω;

Θά ἔρθετε μαζί μου;

Από το περιοδικό Προς τη Νίκη Δεκέμβριος 2013

ΜΙΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

Για μικρούς και μεγάλους μαθητές!


ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821

Ευχές για το 2019

Ο δικός μας Αη Βασίλης!

Ο δικός μας Αη Βασίλης, αφού αλώνισε την Ελλάδα-κάμπους και βουνά- τρέχοντας, έφτασε στο σχολείο μας στις 21 του Δεκέμβρη και πάλι φορτωμένος και κεφάτος! Έδωσε ευχές, μοίρασε δώρα, χόρεψε! Κούραση δεν έδειξε ούτε στιγμή!

Ευχόμαστε κι εμείς να είναι γερός και δυνατός και να τρέχει όλο τον χρόνο, γιατί ο δικός μας Αη Βασίλης είναι και αθλητής σε αγώνες δρόμου μεγααάλων αποστάσεων! Μη σας πω ότι ψάχνει συναθλητές! Στις  "μικρές αποστάσεις", μάλιστα, τον ακολουθούν δειλά δειλά τα μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, τον στηρίζουν στο δύσκολο έργο του και γιαυτό τους ευχαριστούμε όλους πολύ! 

Και του χρόνου την ίδια μέρα πάλι μαζί μας, Αη Βασίλη με τους υποστηρικτές σου!

Ο χιονάνθρωπος

Μια συγκινητική ιστορία κινούμενων σχεδίων.

Έρχονται Χριστούγεννα!

  Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄τάξης γράφουν τις σκέψεις τους για τα Χριστούγεννα.

ΕΥΧΕΣ

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄τάξης σας εύχονται μέσα από την καρδιά τους...

ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ 2017-18

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Την Παρασκευή 12 Ιανουαρίου στο σχολείο μας κόψαμε βασιλόπιτα! Ο Σύλλογος Γονέων και κηδεμόνων φρόντισε ώστε κάθε τάξη να έχει τη δική της βασιλόπιτα. 
Οι τυχεροί που κέρδισαν το φλουρί ήταν:
 Κατερίνα Καπετάνου (Α` τάξη),
Εριόν Ιντρίζ (Β` τάξη)
Δημήτρης Κακούρος (Γ` τάξη)
Μαριάννα Μποζιονέλου (Δ` τάξη)
Πέγκυ Μάγουλα ( Ε` τάξη) και 
Χρήστος Μποζιονέλος ( Στ΄ τάξη).
Μαζί με το φλουρί κερδίσαμε και ένα ωραίο βιβλίο!!
Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά, γλυκιά κι ευτυχισμένη!!!
            Πέγκυ Μάγ. - Τάξη Ε`

ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ- Μια θεατρική παράσταση-αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο

Την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017 η τάξη μου έπαιξε θεατρικό. Συνεργαστήκαμε με τη Δευτέρα τάξη και παρουσιάσαμε το έργο «Ντενεκεδούπολη». Συγγραφέας ήταν η Ευγενία Φακίνου… Εγώ στις πρόβες έκανα μια κίνηση ντροπής. Όμως στο θεατρικό δεν την έκανα και δεν ένιωσα ωραία. …Τέλος, μας είπαν όλοι ότι πήγαμε καταπληκτικά. Γι` αυτό ήμασταν χαρούμενοι!  Κων/να Μάλ.

Το έργο μιλούσε για μια πόλη φτιαγμένη από ντενεκέδες, η οποία ήταν υπό την εξουσία ενός μεγάλου ντενεκέ, του Λαδένιου. Όμως τα μικρά ντενεκεδάκια δεν άντεξαν πολύ τα βασανιστήρια που τους έκανε και αποφάσισαν να τον διώξουν. Μόλις ο Λαδένιος έφυγε, τα ντενεκεδάκια έχτισαν ένα μεγάλο σχολείο και ξαναέζησαν με δημοκρατία και χαρά....  Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο έργο που με έκανε να καταλάβω πολλά πράγματα για το Πολυτεχνείο. Κατάλαβα πόσο δύσκολα πέρναγαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.      Διονυσία Κιντ.

Η «Ντενεκεδούπολη» είναι ένα βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου. Μιλάει για μια ντενεκεδένια πόλη όπου ζουν πολλά ντενεκεδάκια και μια μέρα έρχεται στην πόλη ένας μεγάλος ντενεκές του λαδιού. Ένας δικτάτορας ο οποίος φέρνει πολλά βάσανα στα ντενεκεδάκια. Αυτός είναι ο Λαδένιος.

Εμένα μου άρεσε η γιορτή μας πολύ. Καθώς έπαιζα τον ρόλο μου ένιωθα λίγο αγχωμένος μήπως ξεχάσω τα λόγια μου και ντροπαλός γιατί έπαιζα μπροστά σε τόσο κόσμο. Στο τέλος αισθάνθηκα χαρά και περηφάνεια.  Μιχάλης Κακ.

Αυτό το έργο μας έμαθε πώς ζούσαν στην δικτατορία και πόσο σκληρά ήταν τα χρόνια αυτά. Στο έργο, ο δικτάτορας Λαδένιος μαζί με τις Καμινάδες, τους τρομοκράτες, ήθελαν να κυριαρχήσουν στην Ντενεκεδούπολη. Τα ντενεκεδάκια ήθελαν να φτιάξουν ένα σχολείο. Όμως ο Λαδένιος δεν τα άφηνε να το χτίσουν. Τελικά τα ντενεκεδάκια έδιωξαν τον Λαδένιο και έχτισαν το σχολείο της Ντενεκεδούπολης.          Ζωή Σκ.

Μια ταινία για το Πολυτεχνείο

Χριστουγεννιάτικες ευχές από την Έκτη τάξη

Το στόλισμα του δέντρου μας!!!

Φέτος στολίσαμε το δέντρο που βρίσκεται στην οδό Δαναού, έξω από το σχολείο μας. Τα στολίδια μας είναι αυτοσχέδια και φτιαγμένα από όλες σχεδόν τις τάξεις του σχολείου.

Εμείς, οι μεγαλύτεροι, αναλάβαμε και το...κρέμασμα των στολιδιών! Σας προτείνουμε μια βόλτα από την οδό Δαναού για να θαυμάσετε το δημιούργημά μας! 

Οι μαθητές της Στ` τάξης

Γιορτή Λήξης 2016

Χαρούμενες γιορτές!!!

Ευχόμαστε σε όλους σας να περάσετε χαρούμενα τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!

Η Ε` τάξη του σχολείου

Υ.Γ. Στην ιστοσελίδα του Μαθητικού ραδιοφώνου μπορείτε να ακούσετε τα δικά μας ραδιοφωνικά κάλαντα.

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι!

Μια όμορφη χριστουγεννιάτικη ιστορία...

Οι ευχές της Στ` τάξης!