Σεβασμός στη διαφορετικότητα

Σήμερα περάσαμε μια ξεχωριστή μέρα! Τις πρώτες δυο ώρες αφήσαμε τα προγραμματισμένα μαθήματα και ασχοληθήκαμε με ένα θέμα επίκαιρο: τη διαφορετικότητα και τον ρατσισμό.

Η Μαρίνα Μ., μαθήτρια της Στ`γράφει: 

 Εγώ σήμερα πέρασα πάρα πολύ ωραία!!!!Μου άρεσε πολύ το κείμενο που διαβάσαμε στο σχολείο με την "Αστραδενή'' και μπορώ να πω ότι το κείμενο αυτό, μου κίνησε την περιέργεια να το διαβάσω. Θέλω να μάθω το τέλος του. Αν τελικά την αποδέχτηκαν οι συμμαθητές της και πώς της φέρθηκε η στρίγγλα δασκάλα της. Όσο για το στάδιο, νομίζω ότι ήμασταν η καλύτερη τάξη. Συγχαρητήρια στα αγόρια της τάξης μας που παίξανε μπάσκετ και στα κορίτσια που παίξανε βόλεϊ. Επίσης πιστεύω ότι από την σημερινή ημέρα κέρδισα πολλά πράγματα. Όπως το ότι πρέπει να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως κι αν είναι ανεξάρτητα από το χρώμα του, τη χώρα του και τη γλώσσα του.

Η Παναγιώτα Κακ., μαθήτρια επίσης της Στ` τάξης, σημειώνει: 

Στις 22 Οκτωβρίου, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, πήγαμε στο κλειστό γήπεδο Άργους για να πραγματοποιήσουμε ένα αθλητικό πρόγραμμα. έχοντας ως σκοπό να μάθουμε να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα. Ξεκινήσαμε όλο το σχολείο το πρωί. Όταν φτάσαμε, κάθε τάξη διαδοχικά απ’τη μικρότερη στη μεγαλύτερη, ακολουθώντας τις οδηγίες της γυμνάστριας, έπαιξε κι από ένα ή δύο παιχνίδια. Οι μεγάλοι έδεσαν στα πόδια των μαθητών της Α΄ τάξης από ένα μπαλόνι. Τα μικρά παιδιά έπρεπε να σκάσουν το μπαλόνι του αντιπάλου και να προστατεύσουν το δικό τους. Το παιχνίδι αυτό φάνηκε να τους διασκέδασε. Η Β΄ τάξη σχημάτισε δύο ομάδες. Τα παιδιά κρατιούνταν απ’τα χέρια δημιουργώντας δύο κύκλους και προσπαθούσαν να περάσουν ένα στεφάνι στον διπλανό τους, χωρίς να αφήσουν τα χέρια. Ύστερα, με τις ίδιες ομάδες, έτρεχαν, έμπαιναν σε ένα στεφάνι, που βρισκόταν στην άλλη πλευρά του γηπέδου, περνούσαν από μέσα του και προσπαθούσαν να τρέξουν γρηγορότερα και να κερδίσουν τον αντίπαλο. Τα παιδιά της Γ`, κάνοντας κι αυτά δύο ομάδες, έτρεχαν κρατώντας μία μπάλα του μπάσκετ, την άφηναν μέσα σε ένα στεφάνι και ταχύτατα γυρνούσαν πίσω. Αμέσως μετά έπαιξαν σκυταλοδρομίες. Έπαιρναν τη σκυτάλη, έτρεχαν μέχρι το απέναντι στεφάνι, έκαναν τον γύρο του και παρέδιδαν τη σκυτάλη στον επόμενο. Η Δ΄ τάξη έφτιαξε επίσης δύο ομάδες. Τα παιδιά έτρεχαν, και μόλις έφταναν σε ένα στεφάνι, έβγαζαν ή έβαζαν τη δεύτερη μπλούζα, που είχαν φορέσει πριν την έναρξη του παιχνιδιού, και γυρνούσαν πάλι πίσω. Οι δύο μεγάλες τάξεις του σχολείου, η Ε΄ και η Στ`, έπαιξαν βόλεϊ και μπάσκετ. Τα κορίτσια, που επέλεξαν βόλεϊ, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, η Ε΄ απ’ τη μια μεριά και η Στ΄ από την άλλη. Εγώ, που δεν συμμετείχα, μετρούσα το σκορ με τη βοήθεια της κυρίας Χαράς. Τα αγόρια, που επέλεξαν το μπάσκετ, μοιράστηκαν κι αυτά στα δύο. Αφού τελειώσαμε, επιστρέψαμε στο σχολείο.

Η συνάντηση αυτή με τον αθλητισμό μας έκανε να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα. Κάποιο παιδί που είναι διαφορετικό δεν σημαίνει ότι είναι κατώτερο από τους άλλους. Δεν πρέπει να του συμπεριφερόμαστε άσχημα γιατί, αν βρεθούμε στη θέση του εμείς, δε θα νιώσουμε ωραία, το ίδιο κι εκείνο. Επομένως, πρέπει να συμπεριφερόμαστε ισότιμα σε όλους ανεξάρτητα με τα χαρακτηριστικά τους, τη θρησκεία τους και τη γλώσσα τους.

Σεβασμός στη διαφορετικότητα

Σας μεταφέρω την προσωπική ιστορία δυο ανθρώπων, η οποία συνέβη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936, και βρίσκεται γραμμένη στη σελίδα 45 του βιβλίου του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας “Σέβομαι τη διαφορετικότητα” :

 «Ήταν μία εποχή που υπήρχε πολύς ρατσισμός ανάμεσα στους διαφόρους λαούς.

O Τζέσι Όουενς,ένας Αφροαμερικάνος αθλητής, ένιωθε πολύ άβολα στο στάδιο.

Λόγω του άγχους του δεν μπορούσε να αποδώσει καλά στο άλμα εις μήκος. Στην τρίτη και τελευταία του ευκαιρία ένιωσε ξαφνικά ένα χέρι στον ώμο του.

 Όταν γύρισε είδε τον Γερμανό αθλητή Λουτς Λονγκ.

O Λονγκ τον κοίταξε, του χαμογέλασε και του έδωσε μερικές συμβουλές για το άλμα του.

Με το κουράγιο που του έδωσε, ο Όουενς κατάφερε ένα καταπληκτικό άλμα και κέρδισε την πρώτη θέση.

Ο Λονγκ χαμογελαστός κέρδισε τη δεύτερη θέση!

Οι δύο αθλητές έμειναν φίλοι για όλη τους τη ζωή και μας χάρισαν μία αληθινή ιστορία που θαυμάζουμε ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά».

 Ο Αθλητισμός  μπορεί να βοηθήσει στο να ξεπεράσουμε  τις διαφορές μας.
 Το μήνυμα των Ολυμπιακών αγώνων είναι η απόδειξη. 

Η Βιργινία  Κραβαριώτη, χάλκινη ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας, αναφέρει χαρακτηριστικά:
 «Αθλητές από περίπου 200 χώρες συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Άνθρωποι, οι οποίοι σε κανονικές συνθήκες δεν θα συναντιόνταν ποτέ, 

γνωρίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μπορεί να προέρχονται από εχθρικές χώρες, αλλά στους Ολυμπιακούς Αγώνες 

γνωρίζονται, γίνονται φίλοι, μιλάνε και ξεχνάνε το μίσος. Τι καλύτερο θα 

μπορούσε να υπάρξει από το να αντικαταστήσεις το μίσος με την Ειρήνη και 

τον Αθλητισμό! Στη μεγαλύτερη αθλητική γιορτή του Κόσμου όλοι γίνονται μια 

παρέα, γνωρίζουν καινούργιο κόσμο και άλλους πολιτισμούς. 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους της Γης. Δεν έχει 

σημασία εάν είσαι άντρας ή γυναίκα, σε ποια θρησκεία πιστεύεις, από ποια χώρα 

κατάγεσαι, εάν είσαι πλούσιος ή φτωχός ή ποιο χρώμα έχει το δέρμα σου.

Όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα να συμμετέχουν».

6 Μαρτίου- Ημέρα για την αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας- Οι δραστηριότητες του σχολείου μας

Κάθε χρόνο στις 6 Μαρτίου το σχολείο μας κάνει ενημέρωση για τη σχολική βία.
 Όλες οι τάξεις παρακολουθήσαμε ένα ειδικό πρόγραμμα με μια κοινωνική λειτουργό.
Οι μαθητές της Στ` τάξης μεταφερθήκαμε στην αίθουσα της Ε` όπου και παρακολουθήσαμε μαζί ένα video και ύστερα συζητήσαμε για το πώς νιώθουν και τι μπορούν να κάνουν τα θύματα αλλά και ποιες μπορεί να είναι οι αντιδράσεις του θύτη. Μάθαμε επίσης, για τον ρόλο του παρατηρητή, δηλαδή του παιδιού που βλέπει ένα περιστατικό βίας στο σχολείο. Το video που είδαμε ήταν πολύ ρεαλιστικό.
Σε αυτή την παρουσίαση που παρακολούθησα έμαθα πολλά για την ενδοσχολική βία αλλά κυρίως με εντυπωσίασε η αντίδραση του θύτη. Τώρα νομίζω πως είμαι καλά ενημερωμένη!
                                                                                            Μαρία Κουμ.- Τάξη Στ`

Διάλεξη-Συζήτηση

Την Τετάρτη 5-3-2014 στις 19:00 πραγματοποιήθηκε διάλεξη με θέμα "Διαπροσωπικές σχέσεις μαθητών", στο χώρο του σχολείου μας.
Η διάλεξη έγινε ύστερα από συνεργασία του Συλλόγου Διδασκόντων, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων 7ου Δημ. Σχολείου Άργους και του Κέντρου Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης του Δήμου Άργους-Μυκηνών.
Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο κ. Ηλίας Αναγνωστόπουλος, η κ. Ευδοξία Μωρούλη, η κ. Ευαγγελία Μποζιονέλου και η κ. Μαριλένα Κουτρουμπή.
Με ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε, εκπαιδευτικοί και γονείς, την εύστοχη και σαφή παρουσίαση του θέματος. Η συζήτηση που ακολούθησε έδωσε την ευκαιρία σε όλους να πάρουν το λόγο, να τοποθετηθούν στο πρόβλημα της ενδοσχολικής βίας και να λύσουν οποιαδήποτε απορία σχετικά με κάθε διάσταση που μπορεί να πάρει η βία στο σχολείο.
Θεωρούμε ότι η εθελοντική συμμετοχή των ομιλητών και η διαβεβαίωσή τους για περισσότερη συνεργασία είναι μια αρχή για να γνωρίσουμε, δάσκαλοι και γονείς, τα προβλήματα των σημερινών παιδιών και να τα προσεγγίσουμε με τον πιο κατάλληλο τρόπο.  
                                                                                                      Χαρά Νίκα

Το σχολείο μας συμμετέχει στη δράση κατά της Ενδοσχολικής βίας

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα δείτε τα έργα των μαθητών μας με θέμα την Ενδοσχολική βία.

https://plus.google.com/photos/116183299640392885144/albums/5983680658225801569?authkey=COiR_uXI_veYbw

Μια διαφορετική και όμορφη εκδήλωση στο σχολείο μας!

  Στις 6 Μαρτίου,έγινε στο σχολείο μας μια ξεχωριστή εκδήλωση με θέμα τη σχολική βία . Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης έγινε μια παρουσίαση για να καταλάβουν τα παιδιά  ποιες συμπεριφορές είναι σχολική βία και δεν πρέπει να γίνονται στο σχολείο αλλά και να συνειδητοποιήσουν πως η βία και ο εκφοβισμός προκαλούν πόνο στον άλλον όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.  Στη συνέχεια διαβάσαμε το παραμύθι: «ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΜΕΝΑ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ» . Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία ενός παιδιού  που οι συμμαθητές του φέρνονταν πολύ άσχημα στο σχολείο του. Στη συνέχεια έγινε από τους μαθητές της  ΣΤ΄ τάξης η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του ερωτηματολογίου που έκαναν  στο σχολείο μας για τη βία. Τέλος ακούσαμε και τραγουδήσαμε το τραγούδι  «Ο παλιάτσος».  Εγώ προσωπικά ένιωσα λύπη γι΄ αυτά που άκουσα πως έχουν συμβεί  σε αρκετά παιδιά και εύχομαι να μην αντιμετωπίσω ποτέ στη ζωή μου τέτοιο πρόβλημα!
   Αθανασία Ποντ. - Ε΄τάξη

Ακούσαμε, μάθαμε και γράφουμε για τη σχολική βία

 Έχετε αναρωτηθεί τι είναι η σχολική βία;  Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;
Θα γράψουμε κάποιες λέξεις: βρισιές, μπουνιές, απειλές, εκβιασμοί , κλοτσιές. Αυτές είναι οι μορφές της σχολικής βίας. Οι μεγάλοι και οι ψυχολόγοι λένε πως ή λεκτική ή σωματική ή  ψυχολογική μπορεί να είναι η μορφή της βίας που εκδηλώνεται μεταξύ των παιδιών.
Σημειώστε και τις λέξεις: λύπη, πόνος, φόβος, απογοήτευση, θυμός, άγχος, απόγνωση, πανικός. Αυτά είναι μερικά από τα συναισθήματα που νιώθουν τα παιδιά- θύματα της βίας.
 Πώς ένα παιδί- θύμα σχολικής βίας μπορεί  να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του;  Νομίζουμε πως πρέπει να έχει το θάρρος να πει στον άλλον που τον ενοχλεί:
«Άσε με ήσυχο! Φύγε μακριά!» και στη συνέχεια να μιλήσει σε κάποιον μεγάλο, στο δάσκαλό του ή στους γονείς του.
 Ας προσπαθήσουμε όλοι μας να ζούμε αδερφικά με τα άλλα παιδιά στο σχολείο μας, στη γειτονιά μας. Να τα ακούμε,  να τα εμπιστευόμαστε, να μην τα κοροϊδεύουμε γι΄αυτό που είναι, να μην τα κάνουμε να πονούν. Να καταλάβουμε πως είμαστε όλοι εξίσου ικανοί και σημαντικοί. Εξάλλου εμείς ελπίζουμε και πρέπει αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο! Ή μήπως όχι;
                Εβελίνα  Παζ.,  Μαρία Τέντζ. -  Ε΄τάξη